List gończy: autoportret zblogowAnej. Exclusive*

Na inaugurację kategorii „Portrety” postanowiłam przedstawić Wam autoportret Any. Jak widzicie, zniknęła – na razie – zakładka „O Anie i jej Świecie”, blogosfera zaś nie przepada za próżnią w tej kwestii. Dlatego pomyślałam, że nie może być lepszego początku nowego Świata zblogowAnego, jak zainicjowanie go pełniejszym obrazem autorki tegoż zakątka. Obrazem w tylko i aż 17 punktach. Powinny być hasłowe, ale… nie byłabym sobą, gdyby były inne niż są :)

Sooo… let’s get ready to rumble! A jaki to będzie rumble, ocenicie sami po lekturze.

 

  1. Imię i nazwisko: Imię: Ania, a nazwisko: panieńskie. Od podstawówki do matury piąte w dzienniku :) Ale OK, dość tej anonimowości: jeśli kogoś bardzo, ale to bardzo mocno interesuje, jak ono brzmi w pełnej krasie, jeśli komuś jest naprawdę niezbędne do szczęścia, jeśli chce się do mnie zwracać po nazwisku, bo po imieniu to wiocha, to… to znajdzie sobie choćby w Wikipedii nazwisko redaktora – nawet chyba naczelnym można go nazwać – „Nowego Pamiętnika Warszawskiego”. Zamiast literki „i” na końcu wstawi „a” i voilà – macie mnie! A raczej: moje nazwisko :) Nikt nie powiedział, że będzie łatwo :) PS: A ja kiedyś sprawdzę, czy jestem z nim jakoś spokrewniona ;)

  2. Psuedonim artystyczny? Jest, a jakże! Ana. Jeśli myślicie, że ma związek z moją dietą albo powstał ot tak, mylicie się. Ale nie do końca. Z „dietą” , oczywiście, nie ma nic wspólnego – za bardzo lubię jeść i zbyt mocno kocham czekoladę. Ale powstał w sumie ot tak, na 1. roku studiów i wziął się od jednej takiej popularnej piosenki:

    Współlokatorka z pokoju w akademiku usłyszała: „Ana” i tak już to do mnie przylgnęło. Niektórzy dalsi znajomi mieli potem problem, by nazwać mnie z imienia, nie mówiąc już o nazwisku :) A ona tak mi śpiewała, żem ja Ana na dzień dobry, dobry wieczór i dobranoc. I jakby tego było mało, „Hände hoch” jeszcze często dodawała. Trzeciej wersji nie przytoczę :) W każdym razie, mój „pseudonim artystyczny” jest po prostu skrótem od imienia i jego obcojęzyczną (w wielu językach) wymową. Nie dopatrujcie się tu żadnych innych nurtów, zwłaszcza tych proana – za bardzo lubię jeść :)

  3. Wiek/data urodzenia: rocznik wystarczy? Piękny i boski ’87. Niestety, rogaty. Ale też piękny i boski. Pani Byk, miło mi :)

  4. Jestem… na jednym dyplomie napisali mi, że dziennikarką. Dodali też coś o komunikacji społecznej i edytorstwie tekstów. Drugi dyplom zrobił ze mnie panią politolog. Wyspecjalizowaną w stosunkach… międzynarodowych politycznych i gospodarczych, oczywiście. A życie potoczyło się tak, że… ile mamy czasu? Dużo? A więc życie potoczyło się tak, że w angażu mam specjalistę ds. marketingu. Czy nim… nią jestem? Cóż, miałam być PR-owcem, redaktorką i copywriterką. I jestem. Ale też i może bardziej asystentką. Telefonistką. Biegaczką. Przynieś – zanieś – podaj – pozamiataj – zawołaj – odpisz – skseruj – zapakuj gadżety – zrób kawę. Uroki dzielenia pokoju z panią dyrektor :)

  5. Będę… gwiazdą? Tylko jeszcze nie wiem czego i jakiego formatu :)

  6. Bywam… w dyskotekach (raczej bywałam, za stara już jestem na to) i na sylwestrach z disco polo. (Zostańcie!)

  7. O mnie jest ta piosenka… nie zaśpiewam, nie napiszę tytułu, bo w zależności od nastroju mogłabym ich przytoczyć kilka, ale zalinkuję jedną, która będąc blisko mojego serducha, też dość dużo mówi o mnie:

  8. Komentuję czy obserwuję? Jestem raczej uważną obserwatorką. Mało mówię, dużo widzę i słyszę. Za to w sieci daję upust myślom i komentuję. Czasami nie myślę i komentuję :)

  9. Kawa czy herbata? Heeerbatyyy! Nie otwierajcie szafki w mojej kuchni – atakują :)

  10. Alkohole? Nie odmawiam. W umiarze i w dobrym towarzystwie. Do lustra? Dziękuję, żadna przyjemność.

  11. Ona tańczy dla mnie czy show must go on? Dziwny jest ten świat, ale zdecydowanie wolę livin’ on a prayer. Always!

  12. Perfekcyjna pani domu czy top model? Perfekcyjna pani domu raz na ruski rok. W pozostałe dni polecam omijać szerokim łukiem. Top model? Gdy używam trzech kosmetyków na krzyż, nie umiem się ubrać i lubię, ale nie umiem chodzić na szpilkach? Pewnie! :P

  13. Sztuką życia jest… życie. Przeżycie go według własnych reguł, wypracowanie pełnej niezależności zewnętrznej i harmonii wewnętrznej. To sztuka, której wciąż się uczę. 

  14. Inspiruje mnie… wiele rzeczy, jeszcze więcej osób, które – mam nadzieję – będziecie poznawać dzięki temu blogowi. A tej jego części – szczególnie.

  15. Moje miejsce… jeszcze takiego nie mam, ale za to Olsztyn kocham!

  16. Podróż życia… wciąż przede mną. Najchętniej: dookoła świata.

  17. Na marginesie… po dzisiejszym obejrzeniu i odsłuchaniu życzeń Michała Szpaka, obiecuję nie narzekać więcej na sąsiada z góry, który umawiając się na dość jednoznaczne rendez-vous z jedną ze swoich dziewczyn, zawsze informował o tym cały blok tym:

    (z wampirzycą się umawia czy sam jest wampirem? Czy tylko się „Zmierzchu” naoglądał, jak autor piosenki?)

    Naprawdę, współczuję mojej aktualnej współlokatorce, że słyszy nie tylko piosenkę, ale i to, czemu ona zwykle towarzyszy, bo ja gdy tylko słyszę piosenkę, już szukam kija od szczotki, by tłuc w sufit. Ale po wyczynie finalisty X-factora, naprawdę, ta piosenka to oczu miód.. tfu, miód na uszy i dla duszy ;) Naprawdę, nie będę kusić losu, nie będę więcej grzeszyć narzekaniem, bo jeszcze sąsiad z góry zmieni repertuar na mniej znośny!

IS_korto2011

A na koniec Ana. Lepszą stroną i z lepszych lat :P

* czyli wg dziennikarskiego profesjolektu: publikowany na prawach wyłączności. Żadne wielkie tajemnice, pikantne szczegóły czy takie tam :)

  • Amisha

    No. Trochę wiedziałam, trochę się dowiedziałam :). Bardzo mi miło. Ano. ’87 to też moja jedyna pośród 3 braci sis Bet. Tylko ona tak jak ja listopadowiec ze Świąt Zmarłych (1). Piosenek chwilowo nie mogę odtworzyć bo YT nie działa (tzn. TUTAJ i TERAZ), więc się nie odniosę. 8,10,13 – tak samo. Co do 16 – u mnie to bardzo proste i tylko wyglądam kiedy…

    • ana

      16 bardzo proste? To zabierz mnie ze sobą! :)
      PS: Ja wiem, że w ostatnim klipie wolałabyś przedstawiciela tego gatunku ze swojego miasta, wiem, wiem! :P

      • Amisha

        Zbieraj kasę ;). Ja nie mam swego miasta Ano, bom ze wsi co ma 2 domy! A co do disco polo to ja TYLKO Classic kocham od lat. Naprawdę baaardzo ich lubię. Bardzo. O zawsze.

        • ana

          Ja też nie z miasta, ale wyżej użyłam dużego skrótu myślowego, no ;) A co do Classica – wczoraj byłam na parapetówce u koleżanki z pracy, bawiliśmy się częściowo przy Polo tv i akurat leciało coś Classica, a wszyscy zaczęli śpiewać: „Stoi pociąg na stacji, na drugim peronie…” (a nie tak to leciało w tv;). W każdym razie, ja z Podlasia, mi repertuar disco nie przeszkadza. Na imprezach, bo jak sobie siedzę z książką, oglądam skoki, ŚPIĘ, pracuję itd., a mi pod blok zajedzie jakiś, co szuka dziewczyny na pół osiedla, lub sąsiad z góry gości jakąś Bellę, to… no ;)

  • Haa! To już tyle o Tobie wiem :D Ciekawe czy Twoja pani dyrektor przeczytała punkt 4 :D I ciesze się, że nie pijesz do lustra, jednak zadaję się z właściwymi ludźmi :) I to, co nas łączy to fakt, iż połączył nas Olsztyn i sentyment do stolicy Warmii i Mazur!

    • ana

      Pani dyrektor nie przepada za blogami. Nie wie, że pisuję, bałam się przyznać, że czytuję ;)

  • Wierszokletka

    Tyle lat Cię znam i wciąż na nowo odkrywam :) I to jest piękne! ;***

    • ana

      Ojej, bo się zawstydzę… ;) A co odkryłaś dziś?

  • zajebisty post! Lubię czytać o kimś i rzeczach czyichś, a zwłaszcza gdy są ciekawe napisane, w fajnym stylu i z jajem. Zresztą… od początku wiedziałam, że warto tu zaglądać :)

    • ana

      Bo się zawstydzę… dziękuję :)

  • Nieźle to wymyśliłaś. Ja również Pani Byk, więc pozdrawiam rogato;)

    • ana

      Byki wszystkich blogów – łączmy się! ;)

  • Miło Cię bliżej poznać ;) Ja z pięknego poczarnobylskiego 86 :) Ale my dzieci lat 80tych jesteśmy najlepsi ;)

    • ana

      :) Zgadzam się z ostatnim zdaniem w 100% :D

  • Sol

    A wiesz, jak tak czytałam o tej Anie, to mi się przypomniało, że z Sol jest u mnie tak samo – cała zgraja osób mnie tak nazywa, nie pamiętając o imieniu. Zaczęło się od tego, że jedna osoba mnie tak nazwała. Potem inna. Potem mi się pseudonim spodobał i wiele osób poznałam właśnie jako Sol. A potem jakoś tak mi zostało i przylgnęło do mnie na dobre… ;)

    • ana

      Na tak dobre, że ja czasami zapominam, że masz na imię jak dziewczyna ratownika ;) Ale właściwie – skąd to Sol?

  • Znalazłam nazwisko! :D swoją drogą gdybyście byli spokrewnieni z panem D. to już wiadomo, skąd zacięcie pisarskie i studia dziennikarskie :)

    • Ana

      Zastanawiam się, czy nie jesteś jedyną osobą, której chciało się szukać nazwiska ;)

  • sol4me .

    A w tym roku dodam, że ja też uwielbiam herbatę. W zasadzie to nawet uzależniona od niej jestem. No i ja również nie potrafię chodzić w szpilkach… ;)

    • Ana

      A ja się nieco podszkoliłam w szpilkach :D

  • Świetny post! Uśmiałam się, to chyba najlepsza forma „promocji” własnej osoby: z dystansem, z humorem, z pikanterią.

    • Ana

      Cieszę się, że się podoba – tak właśnie miało być! Ale… chyba potrzebna jest aktualizacja :)

      • To czekam na aktualizację :) także w sprawie rocznika, do pięknych i boskich zalicza się również ’88 :P ;)